Η παρακάτω ανοικτή επιστολή δημοσιεύθηκε στον Τοπικό Τύπο της Ρόδου.
Δεν έτυχε ούτε μίας, έστω και προσχηματικής, απαντήσεως !!
ΠΑΙΔΑΡΙΩΔΗΣ (;) ΑΠΟΡΙΑ ΙΑΤΡΟΥ
Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιβάλλει 48ωρη εβδομαδιαία απασχόληση, για προστασία των ασθενών από κουρασμένους, και άρα επιρρεπείς σε λάθη, γιατρούς.
Αυτό κατοχυρώθηκε με Νόμο του Ελληνικού Κράτους.
Έτσι, οι εφημερίες που μπορούμε να κάνουμε, σύμφωνα με τον νόμο, μειώνονται δραματικά. Αυτό συνεπάγεται, πρώτον, δραματική μείωση των αποδοχών μας, και δεύτερον, ότι λόγω υποστελέχωσης, τα Τμήματα μένουν ακάλυπτα για αρκετές μέρες τον μήνα !!
Η λύση να στελεχωθούν τα Τμήματα, μοιάζει να είναι οικονομικά ανέφικτη για το Κράτος (το μικρό Γαστρεντερολογικό Τμήμα μας, στελεχωμένο, από γεννησιμιού του, με μόνον δύο γιατρούς, θα χρειασθεί τουλάχιστον άλλους έξι, για να καλυφθούν οι εφημερίες ! Πολλαπλασιάστε το επί όλες τις κλινικές του νοσοκομείου, επί όλα τα νοσοκομεία της χώρας, για να καταλάβετε την έκταση του οικονομικού μεγέθους).
Βέβαια, εάν οι πολιτικοί άνδρες της χώρας διαχειριζόντουσαν το δημόσιο χρήμα συνετά και χρηστά, δεν θα υφίστατο οικονομικό ζήτημα, και αυτό, για να μην ξεχνιόμαστε, δεν είναι καθόλου «αλλουνού παπά ευαγγέλιο»…
Μέχρι τώρα, που λέτε, η κυβέρνηση, με δεδομένη την υποχρέωσή της να εφαρμόσει την Ευρωπαϊκή Οδηγία περί της 48ώρης εβδομαδιαίας απασχόλησης των γιατρών, αντί των απαιτουμένων ενεργειών, ανέβαλε, με διάφορα τεχνάσματα, την ουσιαστική αντιμετώπιση της κατάστασης που ήταν προ πολλού βέβαιο ότι θα προκύψει, και που τελικά, ω του θαύματος, προέκυψε !
Τώρα όμως, η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου, τελεσίδικα απεφάνθη ότι τα κόλπα αυτά είναι παράνομα, και άρα, αν εμείς εφημερεύσουμε ξεπερνώντας τον ουδό των 48 ωρών την εβδομάδα, είμαστε παράνομοι !
Οι εφευρετικότατοι, και με ταχύτατα αντανακλαστικά, διεκπεραιωτές των κρίσεων, προσέφυγαν σε έναν άλλον εκτρωματικό χειρισμό (βλέπε μανούβρα), πληροφορώντας μας ότι όποιος από εμάς θέλει να εφημερεύσει παραπάνω, καταστρατηγώντας τον Νόμο, μπορεί να το κάνει υποβάλλοντας μίαν υπεύθυνη δήλωση με την οποία παίρνει όλη την ευθύνη πάνω του (δηλαδή αν συμβεί κάτι, δεν μπορεί να επικαλεσθεί ότι τον ανάγκασαν να εφημερεύσει παραπάνω και ότι ήταν κουρασμένος, γι αυτό έκανε λάθος κ.λ.π., κ.λ.π.), και αυτό, χωρίς την εγγύηση ότι θα πληρωθεί γιά τις εφημερίες που θα εκτελέσει, δεδομένου ότι το κονδύλιο που ενέκρινε η Κυβέρνηση, στην αρχή του χρόνου, για την κάλυψη των εφημεριών, δεν επαρκεί, για όλους τους μήνες του τρέχοντος έτους, καθεστώς καθόλου νέο για το, χρονίως δοκιμαζόμενο, Νοσοκομείο μας και για τις πολύπαθες καμπούρες μας…
Το γλέντι όμως αρχίζει τώρα :
Εμείς καταθέσαμε Πρόγραμμα Εφημεριών σύμφωνο με τον νόμο, μη υπερβαίνοντας το 48ωρο, με συνέπεια το Τμήμα να μένει ακάλυπτο κατά τα 2/3 του μήνα !
Ο Διοικητής του Νοσοκομείου δεν μπορεί να εγκρίνει το εν λόγω πρόγραμμα, διότι, αν αφήσει το Τμήμα ακάλυπτο έστω και μία μέρα, θα μηνυθεί αυτεπαγγέλτως γιά αμέλεια !
Άρα ο διοικητής υποχρεούται να μας βάλει να εφημερεύσουμε πάνω από το 48ωρο, δηλαδή, να παρανομήσουμε !
Αν εμείς υπακούσουμε, εκόντες άκοντες, στην εντολή του διοικητή, δικαιούμασθε να τον μηνύσουμε διότι μας αναγκάζει να παρανομήσουμε !
Αν δεν συμμορφωθούμε, θα μας μηνύσει ο κ. εισαγγελέας διότι αφήσαμε το Τμήμα ακάλυπτο, μη πειθαρχώντας στον διοικητή !
Επειδή διακατέχομαι από βαθιά πίστη και σεβασμό προς τους Θεσμούς, ασφυκτιώ, όντας παγιδευμένος σε όλο αυτό το (μη) σύστημα που αντιβαίνει όλες μου τις Αρχές :
- Σεβασμός στο δικαίωμα των ασθενών μας να νοσηλεύονται ασφαλώς και αξιοπρεπώς,
- Σεβασμός στο δικαίωμα των γιατρών να δουλεύουμε υπό αξιοπρεπείς συνθήκες, και να αμοιβόμασθε με αξιοπρεπείς μισθούς,
- Απαίτηση των γιατρών να ενθαρρυνόμασθε επιβραβευόμενοι, όταν το αξίζουμε,
- Απαίτηση για εκπλήρωση της αξιωματικής υποχρέωσης των εκπροσώπων των Θεσμών να μας επαναφέρουν στην τάξη όταν παρεκτρεπόμαστε,
- Απαίτηση για εκπλήρωση της αξιωματικής υποχρέωσης της Πολιτείας να παρέχει σε όλους, όλα τα παραπάνω θεμελιώδη…
Έχω, εύλογα λοιπόν, την εξής, ίσως και παιδαριώδη, απορία :
Ο κ. εισαγγελεύς, ορθώς, εφαρμόζει τον Νόμο, και προτίθεται να μοιράσει απλόχερα μηνύσεις προς πάσα κατεύθυνση, αφήνοντας όμως, παράλληλα, στο απυρόβλητο τον, αρμοδιότερο όλων, Υπουργό Υγείας, ο οποίος με την όλη, μέχρι τούδε, στάση του, μην εφαρμόζοντας την Ευρωπαϊκή Οδηγία, έχει επιτρέψει να υφίσταται αυτό το επικίνδυνο μπάχαλο από το οποίο κινδυνεύουμε εν δυνάμει, όχι μόνον οι ασθενείς, αλλά και οι γιατροί.
Εγώ, ως δυνητικώς διωκόμενος, (μόνο και μόνο επειδή είμαι γιατρός σε αυτό το παράλογα στημένο Μη Σύστημα Υγείας), ερωτώ ευθέως, και με όλον τον απαιτούμενο σεβασμό, προς κάθε κατεύθυνση :
Γιατί ο κ. εισαγγελεύς δεν μηνύει αυτεπάγγελτα τον κ. Υπουργό ;
Έχει κανείς κάποιαν ικανοποιητική απάντηση ;
Γιάννης Στουραΐτης, διευθυντής Γαστρεντερολογικού Τμήματος Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου
Η Δημοκρατική της Ρόδου, αρ. φύλλου 7890, σελ. 13, 09-10-2008.
Πρόοδος, αρ. φύλλου 17.943, σελ. 4, 09-10-2008.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εθνικό Σύστημα Υγείας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εθνικό Σύστημα Υγείας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 13 Οκτωβρίου 2008
Σάββατο 15 Μαρτίου 2008
ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ : ΑΝΙΑΤΟΣ ΝΟΣΟΣ ή ΒΑΡΙΑ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ;
Βρήκα λίγο χρόνο κι έκανα μία μικρή ηλεκτρονική βόλτα.
"Επεσα" πάνω σ' ένα blog, που, πέρα από το το πόσο μου άρεσε, μου έδωσε το ερέθισμα να μοιρασθώ μαζί σας άλλη μία από τις "πονεμένες" ιστορίες της ιατρικής μου σταδιοδρομίας (ή να πώ καλύτερα ταλαιπωρίας ;)
Σόρρυ, αλλά πρόκειται γιά άλλη μία "ξαναζεσταμένη σούπα" που σας σερβίρω.
Τουλάχιστον δεν την ρουφάτε κρύα, αφού δυστυχώς, παραμένει πάντα επίκαιρη :
ΟΙ «ΡΟΜΑΝΤΙΛΑΚΕΣ» ΚΑΙ Ο ΕΜΠΡΑΚΤΟΣ ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ
Περί ρομαντισμού ο λόγος. Μην πάει ο νους σας σε ειδυλλιακά ηλιοβασιλέματα, φεγγαράδες, μουσική, ποίηση, ή ζωγραφική. Για άλλο πράγμα μιλάμε εδώ.
Όσοι εξ επιλογής, ή εξ ανάγκης με γνωρίζουν, ξέρουν ότι είμαι «τζώρας», τουτέστιν κάτι σαν στραβόξυλο, γκρινιάρης, καβγατζής, «τρώγομαι με τα ρούχα μου», και άλλα συναφή.
Κάνοντας τις προάλλες μια βουτιά στο παρελθόν, κάπου 2,5 περίπου δεκαετίες πίσω, θυμήθηκα έναν πρόεδρο Δ.Σ. (έτσι έλεγαν τότε τους σημερινούς διοικητές), σ’ ένα από τα νοσοκομεία που διετέλεσα γιατρός, ο οποίος, μετά από μία γερή κόντρα μας, μου είχε πεί ότι είμαι ρομαντικός, και ότι, ως τέτοιος, δεν ήμουν καθόλου πρακτικός, συμπληρώνοντας πως «όχι δηλαδή ότι πείραζε και πολύ που ήμουν ρομαντικός, και μη πρακτικός, διότι ο ρομαντισμός αποτελεί μία από τις προϋποθέσεις για την πρόοδό μας σαν άτομα», κ.λ.π. μπλα, μπλα, μπλα…, αλλά εμένα, δεν ξέρω βρε παιδί μου, αυτό το «ρομαντικός» μού ακούστηκε λίγο σαν βρισιά, (ξέρετε, σαν εκείνη τη λέξη που αρχίζει από «μι-» και τελειώνει σε «-λάκας» ).
Έκτοτε, δυστυχώς πολύ συχνά , η ρετσινιά του «ρομαντι-λάκα» (!!), (επιτρέψτε μου την νεολεξία), με κατατρέχει, διότι φαίνεται ότι δεν επέδειξα την απαραίτητη σοφία (ή προσαρμοστικότητα, ή ευλυγισία, πείτε το όπως θέλετε), να αναθεωρήσω τις απόψεις μου και τις θέσεις μου, με στόχο την εξασφάλιση μίας ομαλότερης επαγγελματικής, και όχι μόνο, πορείας.
Θα μπορούσα, ας πούμε, να επιδοθώ σε διαφόρους τύπους επικύψεων, άλλοτε άλλης «πρακτικής, (το τονίζω), σκοπιμότητος», πράγμα που, από άποψη, ποτέ δεν έκανα !
Μπόρεσα όμως όλα αυτά τα χρόνια να προσδιορίσω με ακρίβεια τι σημαίνει «ρομαντικός», σε αντιδιαστολή με τον «πρακτικό», χρησιμοποιώντας βέβαια τους εν λόγω όρους με τα δικά μου, μη προσαρμοσμένα, κριτήρια και όχι έτσι όπως τους χρησιμοποιούσε ο πάλαι ποτέ πρόεδρός μας !
Υπάρχουν κάποια, ενδεικτικά, παραδείγματα, «βγαλμένα από τη ζωή», που μπορεί να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε καλύτερα τι εννοώ :
Είχαμε, που λέτε, έναν συνδικαλιστή στον τότε Σύλλογό μας, ο οποίος, υπό τον φαινότυπο του «αγωνιστή» και «διεκδικητικού», τάχα μου κοπτώμενος («ρομαντικά»), υπέρ των συμφερόντων των συναδέλφων του, είχε κάνει μία μεγάλη βόλτα από τα κόμματα της «αγοράς», βολιδοσκοπώντας τους χώρους, έτσι ώστε να μπορέσει, σε δεύτερη φάση, να φλερτάρει με το κόμμα που τον βόλευε.
Εννοείται ότι το κόμμα που τον βόλευε, τον «βόλεψε» σε μία πολύ προσοδοφόρα διοικητική θέση.
Ο συνδικαλιστής μας, λοιπόν, πέρασε με αξιοθαύμαστη ευκολία, και αρκετό θράσος, από το «στρατόπεδο» των εργαζομένων, στο «απέναντι στρατόπεδο». Αυτός, ήταν ένας πολύ «πρακτικός» συνδικαλιστής, αντίθετα μ’ έναν άλλο, ο οποίος θα απέφευγε τις βόλτες στα κόμματα και θα είχε μείνει «ρομαντικά» προσκολλημένος στις ιδεολογικές του αρχές, ξοδεύοντας το μυαλό του και την ενέργειά του υπέρ των συναδέλφων του.
Για να έρθουμε τώρα και στην «πρακτικότητα» των κομμάτων :
Τα κόμματα έπρεπε να είναι ομάδες ατόμων με κοινό θεωρητικό ιδεολογικό έρεισμα, και με στόχο την ανιδιοτελή άσκηση της εξουσίας υπέρ του κοινωνικού συνόλου (η «ρομαντική» άποψη).
Αντ’ αυτού, τα κόμματα, ευτελίζοντας τον θεσμικό τους ρόλο, εξελίχθηκαν σε άντρα αθέμιτης άσκησης της εξουσίας υπέρ της προώθησης των στενών συμφερόντων των ατόμων που τα απαρτίζουν (η «πρακτική» άποψη).
Γυρίζοντας πίσω στο παράδειγμά μας, όταν ο συνδικαλιστής μας άρχισε το φλερτ με το κόμμα που «τον βόλεψε», το κόμμα, «ρομαντικά» φερόμενο, έπρεπε να τον αποκλείσει από τις τάξεις του, μιάς και, είχε προηγηθεί εκ μέρους του συνδικαλιστού η «Όπου-Φυσάει-ο-Άνεμος» κομματική βόλτα του.
Αντ’ αυτού, «πρακτικά» φερόμενο, μέτρησε πόσες ψήφους κουβαλάει ο μάγκας πίσω, του, και τον δέχθηκε με ανοικτές αγκάλες, χωρίς καμμίαν αντίρρηση από ούτε, έστω και ένα, μέλος του. Ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Σιγά τώρα, με την Ιδεολογία θ’ ασχολούμασθε ; Για ποιούς μας πέρασες, για ρομαντιλάκες, (λέτε να καθιερωθεί ο όρος) ;
Ας δούμε όμως πιο κάτω και κάποιες άλλες εφαρμογές της «πρακτικότητας» των κομμάτων :
Τοποθετούν, στην κυριολεξία, (όπως ακριβώς τοποθετούμε εμείς ένα βάζο πάνω στην εταζέρα), τους προέδρους των Δ.Σ., (νυν διοικητές), στα νοσοκομεία, με την πρόφαση, να τα διοικήσουν, δηλαδή, να τα οργανώσουν, να συμμαζέψουν τα οικονομικά τους, να διορθώσουν τα κακώς κείμενα, να επιβραβεύσουν τους αποδοτικούς εργαζόμενους, να επιβάλουν κυρώσεις στους ασυνεπείς, να αξιώσουν σθεναρά την στελέχωσή τους ανάλογα με τις αληθινές τους ανάγκες, και όλα αυτά τα «ρομαντικά» τέλος πάντων.
Ό,τι δηλαδή θα έπρεπε να είναι η Διοίκηση, με κεφαλαίο Δέλτα.
Η αλήθεια είναι, κατά πολύ, «πρακτικότερη» :
Το μοναδικό μέλημα των διοικούντων, με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι απλώς να διεκπεραιώνουν την καθημερινότητα, δημιουργώντας και διατηρώντας εντυπώσεις, ουδεμία σχέση έχουσες με τα ισχύοντα στην πραγματικότητα, (σήμερα το λέμε θετικό image !), κρατώντας τα προσχήματα, «τουμπάροντας» τους εύπιστους «ρομαντικούς», μπαλώνοντας τα κακώς κείμενα, κ.ο.κ., κι όλα αυτά, έναντι ενός «πρακτικότατου», διόλου ευκαταφρόνητου, αντιτίμου (βλ. μισθοί, κ.λ.π.).
Μ’ άλλα λόγια, πρόκειται για την θαυματουργή «πρακτικότητα» η οποία διέπει τα γενικώς συμβαίνοντα στους χώρους μας.
Όμως, ευτυχώς, εκτός από τους «πρακτικούς», υπάρχουν, μέσα στην ζωή, και οι ρομαντικοί :
Είναι λοιπόν κάτι μαμάδες, πολύ ρομαντικές, και καθόλου πρακτικές για τους εαυτούς τους, αλλά πολύ πρακτικές, μ’ έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν με τον οποίο είναι "πρακτικοί" οι κομματάρχες, οι συνδικαλιστές, οι διοικητές των νοσοκομείων κι οι λοιποί παρατρεχάμενοι.
Αυτές οι μαμάδες, μεγαλώνουν τα παιδάκια άλλων μαμάδων, που, ή δεν υπάρχουν, ή δεν μπορούν, ή δεν θέλουν να τα μεγαλώσουν οι ίδιες.
Πρόκειται για τις μαμάδες στα Παιδικά Χωριά SOS.
Αν κάνετε τον κόπο να επισκεφθείτε τον δικτυακό τους τόπο, (http://www.sos-villages.gr/), θα δείτε ότι πρόκειται για «…γυναίκες χωρίς άμεσες οικογενειακές υποχρεώσεις με ηλικία 32 έως 45 ετών, γεμάτες ψυχική, σωματική υγεία και συναισθήματα αγάπης για πολλά παιδιά. Κάθε Μητέρα SOS έχει τις ίδιες φροντίδες, υποχρεώσεις και χαρές όπως έχει κάθε φυσική μητέρα…».
Σκέψου λοιπόν να διαθέτεις τα παραπάνω χαρακτηριστικά, και αντί να κοιτάς («πρακτικώς» σκεπτόμενη), τον εαυτούλη σου, ξέρεις τώρα, -βόλτες, λούσα, διασκέδαση, shopping, ταξιδάκια, κ.λ.π.-, να γίνεσαι, («ρομαντικώς» φερόμενη), εφ’ όρου ζωής Μητέρα, σε μία «…συνεχή συνεισφορά στη διαμόρφωση μιας ειρηνικής και ανθρώπινης κοινωνίας…» αποτελώντας «…το άμεσα ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον των παιδιών και την γέφυρά τους προς την κοινωνία μέσα από ένα αίσθημα ασφάλειας και φροντίδας…» για την, «…ψυχική ομαλή πνευματική και σωματική εξέλιξη των παιδιών… ».
Να γίνεσαι εφ’ όρου ζωής Μητέρα συμμετέχοντας, (πιο έμπρακτα από έτσι δεν γίνεται), σε μία «…συνεχή κοινωνική διαδικασία έτσι ώστε η πραγματική και πρακτική της εφαρμογή να αποτελεί μια διαφορετική μορφή κοινωνικής περίθαλψης…».
Να γίνεσαι εφ’ όρου ζωής Μητέρα «…προστατεύοντας, και φροντίζοντας παιδιά σε μία μακροχρόνια, συνεχή και σταθερή βάση, ξεκινώντας από την παιδική ηλικία και συνεχίζοντας μέχρι να καταστούν ηθικά, κοινωνικά και επαγγελματικά ικανά να σταθούν μόνα τους στην κοινωνία για ν’ αντιμετωπίσουν τις απαιτήσεις της ζωής…»
Καμμία σχέση με την υποκριτική άσκηση φιλανθρωπίας δια της οποίας, δίνοντας ένα νόμισμα ευτελούς αξίας σ’ ένα από τα τόσα παιδάκια των φαναριών του δρόμου, αφ’ ενός διαιωνίζεις το, αυτό καθ’ εαυτό, παθολογικό κοινωνικό φαινόμενο, κι αφ’ ετέρου παίρνεις το συγχωροχάρτι εξαγοράς της συνείδησής σου, δια του οποίου εξασφαλίζεις τον ήσυχο ύπνο σου και την είσοδό σου στον πολυπόθητο παράδεισο, έχοντας εκτελέσει, (νομίζεις), το καθήκον σου προς τον συνάνθρωπο, (μην ξεράσω) !!
Μήπως θα έπρεπε τα κόμματα να δέχονται στους κόλπους τους Μαμάδες SOS ;
Μήπως θα έπρεπε οι κομματάρχες να διόριζαν στα Δ. Σ. των νοσοκομείων Μαμάδες SOS ;
Μήπως θα έπρεπε οι συνδικαλιστές μας να έπαιρναν μαθήματα ρομαντισμού από τις Μαμάδες SOS ;
Μπας και δούμε καμμιάν άσπρη μέρα ;
* Δημοσιεύθηκε στην Στήλη «Η Ιατρική Γραφίδα», της Εφημερίδας του Ιατρικού Συλλόγου Ρόδου «Η Νέα Ιατρική Ενημέρωση», Σεπτέμβριος - Δεκέμβριος 2007, Τεύχη 26 & 27, σελ. 27 .
"Επεσα" πάνω σ' ένα blog, που, πέρα από το το πόσο μου άρεσε, μου έδωσε το ερέθισμα να μοιρασθώ μαζί σας άλλη μία από τις "πονεμένες" ιστορίες της ιατρικής μου σταδιοδρομίας (ή να πώ καλύτερα ταλαιπωρίας ;)
Σόρρυ, αλλά πρόκειται γιά άλλη μία "ξαναζεσταμένη σούπα" που σας σερβίρω.
Τουλάχιστον δεν την ρουφάτε κρύα, αφού δυστυχώς, παραμένει πάντα επίκαιρη :
ΟΙ «ΡΟΜΑΝΤΙΛΑΚΕΣ» ΚΑΙ Ο ΕΜΠΡΑΚΤΟΣ ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ
Περί ρομαντισμού ο λόγος. Μην πάει ο νους σας σε ειδυλλιακά ηλιοβασιλέματα, φεγγαράδες, μουσική, ποίηση, ή ζωγραφική. Για άλλο πράγμα μιλάμε εδώ.
Όσοι εξ επιλογής, ή εξ ανάγκης με γνωρίζουν, ξέρουν ότι είμαι «τζώρας», τουτέστιν κάτι σαν στραβόξυλο, γκρινιάρης, καβγατζής, «τρώγομαι με τα ρούχα μου», και άλλα συναφή.
Κάνοντας τις προάλλες μια βουτιά στο παρελθόν, κάπου 2,5 περίπου δεκαετίες πίσω, θυμήθηκα έναν πρόεδρο Δ.Σ. (έτσι έλεγαν τότε τους σημερινούς διοικητές), σ’ ένα από τα νοσοκομεία που διετέλεσα γιατρός, ο οποίος, μετά από μία γερή κόντρα μας, μου είχε πεί ότι είμαι ρομαντικός, και ότι, ως τέτοιος, δεν ήμουν καθόλου πρακτικός, συμπληρώνοντας πως «όχι δηλαδή ότι πείραζε και πολύ που ήμουν ρομαντικός, και μη πρακτικός, διότι ο ρομαντισμός αποτελεί μία από τις προϋποθέσεις για την πρόοδό μας σαν άτομα», κ.λ.π. μπλα, μπλα, μπλα…, αλλά εμένα, δεν ξέρω βρε παιδί μου, αυτό το «ρομαντικός» μού ακούστηκε λίγο σαν βρισιά, (ξέρετε, σαν εκείνη τη λέξη που αρχίζει από «μι-» και τελειώνει σε «-λάκας» ).
Έκτοτε, δυστυχώς πολύ συχνά , η ρετσινιά του «ρομαντι-λάκα» (!!), (επιτρέψτε μου την νεολεξία), με κατατρέχει, διότι φαίνεται ότι δεν επέδειξα την απαραίτητη σοφία (ή προσαρμοστικότητα, ή ευλυγισία, πείτε το όπως θέλετε), να αναθεωρήσω τις απόψεις μου και τις θέσεις μου, με στόχο την εξασφάλιση μίας ομαλότερης επαγγελματικής, και όχι μόνο, πορείας.
Θα μπορούσα, ας πούμε, να επιδοθώ σε διαφόρους τύπους επικύψεων, άλλοτε άλλης «πρακτικής, (το τονίζω), σκοπιμότητος», πράγμα που, από άποψη, ποτέ δεν έκανα !
Μπόρεσα όμως όλα αυτά τα χρόνια να προσδιορίσω με ακρίβεια τι σημαίνει «ρομαντικός», σε αντιδιαστολή με τον «πρακτικό», χρησιμοποιώντας βέβαια τους εν λόγω όρους με τα δικά μου, μη προσαρμοσμένα, κριτήρια και όχι έτσι όπως τους χρησιμοποιούσε ο πάλαι ποτέ πρόεδρός μας !
Υπάρχουν κάποια, ενδεικτικά, παραδείγματα, «βγαλμένα από τη ζωή», που μπορεί να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε καλύτερα τι εννοώ :
Είχαμε, που λέτε, έναν συνδικαλιστή στον τότε Σύλλογό μας, ο οποίος, υπό τον φαινότυπο του «αγωνιστή» και «διεκδικητικού», τάχα μου κοπτώμενος («ρομαντικά»), υπέρ των συμφερόντων των συναδέλφων του, είχε κάνει μία μεγάλη βόλτα από τα κόμματα της «αγοράς», βολιδοσκοπώντας τους χώρους, έτσι ώστε να μπορέσει, σε δεύτερη φάση, να φλερτάρει με το κόμμα που τον βόλευε.
Εννοείται ότι το κόμμα που τον βόλευε, τον «βόλεψε» σε μία πολύ προσοδοφόρα διοικητική θέση.
Ο συνδικαλιστής μας, λοιπόν, πέρασε με αξιοθαύμαστη ευκολία, και αρκετό θράσος, από το «στρατόπεδο» των εργαζομένων, στο «απέναντι στρατόπεδο». Αυτός, ήταν ένας πολύ «πρακτικός» συνδικαλιστής, αντίθετα μ’ έναν άλλο, ο οποίος θα απέφευγε τις βόλτες στα κόμματα και θα είχε μείνει «ρομαντικά» προσκολλημένος στις ιδεολογικές του αρχές, ξοδεύοντας το μυαλό του και την ενέργειά του υπέρ των συναδέλφων του.
Για να έρθουμε τώρα και στην «πρακτικότητα» των κομμάτων :
Τα κόμματα έπρεπε να είναι ομάδες ατόμων με κοινό θεωρητικό ιδεολογικό έρεισμα, και με στόχο την ανιδιοτελή άσκηση της εξουσίας υπέρ του κοινωνικού συνόλου (η «ρομαντική» άποψη).
Αντ’ αυτού, τα κόμματα, ευτελίζοντας τον θεσμικό τους ρόλο, εξελίχθηκαν σε άντρα αθέμιτης άσκησης της εξουσίας υπέρ της προώθησης των στενών συμφερόντων των ατόμων που τα απαρτίζουν (η «πρακτική» άποψη).
Γυρίζοντας πίσω στο παράδειγμά μας, όταν ο συνδικαλιστής μας άρχισε το φλερτ με το κόμμα που «τον βόλεψε», το κόμμα, «ρομαντικά» φερόμενο, έπρεπε να τον αποκλείσει από τις τάξεις του, μιάς και, είχε προηγηθεί εκ μέρους του συνδικαλιστού η «Όπου-Φυσάει-ο-Άνεμος» κομματική βόλτα του.
Αντ’ αυτού, «πρακτικά» φερόμενο, μέτρησε πόσες ψήφους κουβαλάει ο μάγκας πίσω, του, και τον δέχθηκε με ανοικτές αγκάλες, χωρίς καμμίαν αντίρρηση από ούτε, έστω και ένα, μέλος του. Ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Σιγά τώρα, με την Ιδεολογία θ’ ασχολούμασθε ; Για ποιούς μας πέρασες, για ρομαντιλάκες, (λέτε να καθιερωθεί ο όρος) ;
Ας δούμε όμως πιο κάτω και κάποιες άλλες εφαρμογές της «πρακτικότητας» των κομμάτων :
Τοποθετούν, στην κυριολεξία, (όπως ακριβώς τοποθετούμε εμείς ένα βάζο πάνω στην εταζέρα), τους προέδρους των Δ.Σ., (νυν διοικητές), στα νοσοκομεία, με την πρόφαση, να τα διοικήσουν, δηλαδή, να τα οργανώσουν, να συμμαζέψουν τα οικονομικά τους, να διορθώσουν τα κακώς κείμενα, να επιβραβεύσουν τους αποδοτικούς εργαζόμενους, να επιβάλουν κυρώσεις στους ασυνεπείς, να αξιώσουν σθεναρά την στελέχωσή τους ανάλογα με τις αληθινές τους ανάγκες, και όλα αυτά τα «ρομαντικά» τέλος πάντων.
Ό,τι δηλαδή θα έπρεπε να είναι η Διοίκηση, με κεφαλαίο Δέλτα.
Η αλήθεια είναι, κατά πολύ, «πρακτικότερη» :
Το μοναδικό μέλημα των διοικούντων, με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι απλώς να διεκπεραιώνουν την καθημερινότητα, δημιουργώντας και διατηρώντας εντυπώσεις, ουδεμία σχέση έχουσες με τα ισχύοντα στην πραγματικότητα, (σήμερα το λέμε θετικό image !), κρατώντας τα προσχήματα, «τουμπάροντας» τους εύπιστους «ρομαντικούς», μπαλώνοντας τα κακώς κείμενα, κ.ο.κ., κι όλα αυτά, έναντι ενός «πρακτικότατου», διόλου ευκαταφρόνητου, αντιτίμου (βλ. μισθοί, κ.λ.π.).
Μ’ άλλα λόγια, πρόκειται για την θαυματουργή «πρακτικότητα» η οποία διέπει τα γενικώς συμβαίνοντα στους χώρους μας.
Όμως, ευτυχώς, εκτός από τους «πρακτικούς», υπάρχουν, μέσα στην ζωή, και οι ρομαντικοί :
Είναι λοιπόν κάτι μαμάδες, πολύ ρομαντικές, και καθόλου πρακτικές για τους εαυτούς τους, αλλά πολύ πρακτικές, μ’ έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν με τον οποίο είναι "πρακτικοί" οι κομματάρχες, οι συνδικαλιστές, οι διοικητές των νοσοκομείων κι οι λοιποί παρατρεχάμενοι.
Αυτές οι μαμάδες, μεγαλώνουν τα παιδάκια άλλων μαμάδων, που, ή δεν υπάρχουν, ή δεν μπορούν, ή δεν θέλουν να τα μεγαλώσουν οι ίδιες.
Πρόκειται για τις μαμάδες στα Παιδικά Χωριά SOS.
Αν κάνετε τον κόπο να επισκεφθείτε τον δικτυακό τους τόπο, (http://www.sos-villages.gr/), θα δείτε ότι πρόκειται για «…γυναίκες χωρίς άμεσες οικογενειακές υποχρεώσεις με ηλικία 32 έως 45 ετών, γεμάτες ψυχική, σωματική υγεία και συναισθήματα αγάπης για πολλά παιδιά. Κάθε Μητέρα SOS έχει τις ίδιες φροντίδες, υποχρεώσεις και χαρές όπως έχει κάθε φυσική μητέρα…».
Σκέψου λοιπόν να διαθέτεις τα παραπάνω χαρακτηριστικά, και αντί να κοιτάς («πρακτικώς» σκεπτόμενη), τον εαυτούλη σου, ξέρεις τώρα, -βόλτες, λούσα, διασκέδαση, shopping, ταξιδάκια, κ.λ.π.-, να γίνεσαι, («ρομαντικώς» φερόμενη), εφ’ όρου ζωής Μητέρα, σε μία «…συνεχή συνεισφορά στη διαμόρφωση μιας ειρηνικής και ανθρώπινης κοινωνίας…» αποτελώντας «…το άμεσα ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον των παιδιών και την γέφυρά τους προς την κοινωνία μέσα από ένα αίσθημα ασφάλειας και φροντίδας…» για την, «…ψυχική ομαλή πνευματική και σωματική εξέλιξη των παιδιών… ».
Να γίνεσαι εφ’ όρου ζωής Μητέρα συμμετέχοντας, (πιο έμπρακτα από έτσι δεν γίνεται), σε μία «…συνεχή κοινωνική διαδικασία έτσι ώστε η πραγματική και πρακτική της εφαρμογή να αποτελεί μια διαφορετική μορφή κοινωνικής περίθαλψης…».
Να γίνεσαι εφ’ όρου ζωής Μητέρα «…προστατεύοντας, και φροντίζοντας παιδιά σε μία μακροχρόνια, συνεχή και σταθερή βάση, ξεκινώντας από την παιδική ηλικία και συνεχίζοντας μέχρι να καταστούν ηθικά, κοινωνικά και επαγγελματικά ικανά να σταθούν μόνα τους στην κοινωνία για ν’ αντιμετωπίσουν τις απαιτήσεις της ζωής…»
Καμμία σχέση με την υποκριτική άσκηση φιλανθρωπίας δια της οποίας, δίνοντας ένα νόμισμα ευτελούς αξίας σ’ ένα από τα τόσα παιδάκια των φαναριών του δρόμου, αφ’ ενός διαιωνίζεις το, αυτό καθ’ εαυτό, παθολογικό κοινωνικό φαινόμενο, κι αφ’ ετέρου παίρνεις το συγχωροχάρτι εξαγοράς της συνείδησής σου, δια του οποίου εξασφαλίζεις τον ήσυχο ύπνο σου και την είσοδό σου στον πολυπόθητο παράδεισο, έχοντας εκτελέσει, (νομίζεις), το καθήκον σου προς τον συνάνθρωπο, (μην ξεράσω) !!
Μήπως θα έπρεπε τα κόμματα να δέχονται στους κόλπους τους Μαμάδες SOS ;
Μήπως θα έπρεπε οι κομματάρχες να διόριζαν στα Δ. Σ. των νοσοκομείων Μαμάδες SOS ;
Μήπως θα έπρεπε οι συνδικαλιστές μας να έπαιρναν μαθήματα ρομαντισμού από τις Μαμάδες SOS ;
Μπας και δούμε καμμιάν άσπρη μέρα ;
* Δημοσιεύθηκε στην Στήλη «Η Ιατρική Γραφίδα», της Εφημερίδας του Ιατρικού Συλλόγου Ρόδου «Η Νέα Ιατρική Ενημέρωση», Σεπτέμβριος - Δεκέμβριος 2007, Τεύχη 26 & 27, σελ. 27 .
Πέμπτη 13 Μαρτίου 2008
ΟΙ, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ, ΞΑΝΑΖΕΣΤΑΜΕΝΕΣ ΣΟΥΠΕΣ, Νο 2
ΠΟΣΟ ΧΑΜΗΛΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΟΙ ΥΨΗΛΑ ΙΣΤΑΜΕΝΟΙ
Ποιοι υψηλά ιστάμενοι ρε παιδιά ;
Ελάτε τώρα, έχει βρωμίσει ο τόπος από δαύτους…
Ο «τίτλος» αποκτάται είτε με τον, τάχα μου, αξιοκρατικό τυφλοσούρτη της ιεραρχικής ανόδου, ή με την άνοδο στην εξουσία δια της λαϊκής, λεγόμενης, ετυμηγορίας, είτε δια της αρχαιοτάτης και αλάνθαστης μεθόδου του ρουσφετίου…
Όλοι οι παραπάνω μηχανισμοί ευδοκιμούν και αποδίδουν μέσα στο καταλυτικό περιβάλλον των κομμάτων, βάψ’τε τα ό,τι χρώμα θέλετε εσείς, ειδικά τώρα που οι διάφορες αποχρώσεις έχουν πάψει πια να ξεχωρίζουν σαφώς η μία από την άλλη, κυρίως ιδεολογικώς…
Εγώ, εδώ, θα σταθώ λίγο στους υψηλά ιστάμενους πολιτικούς άνδρες του τόπου.
Δεν θυμάμαι ποτέ στην μέχρι τώρα ενσυνείδητη ζωή μου να πέρασε από το πολιτικό στερέωμα έστω και ένας από αυτούς, που να με έπεισε ότι ανήλθε στην εξουσία ενδιαφερόμενος στ’ αλήθεια για τα κοινά, και όχι, σχεδόν πάντα απροκάλυπτα, για τον εαυτό του.
Για παράδειγμα, οι δύο πρόσφατοι Υπουργοί Υγείας μας. (Παρακαλώ οι, κατ’ όνομα σοσιαλιστές, πρασινισμένοι όχι από την ιδεολογία τους, αλλά από το κακό τους που έχασαν τα χρυσά κουτάλια, να μην τρίβουν τα χέρια τους, χαρούμενοι, επειδή θα τα ψάλλω στους μπλε αντιπάλους τους. Να μην ξεχνάμε ότι τα μαθήματα περί “one-man-show”, οι μπλε, από τους πράσινους τα πήραν !).
Ας ξαναγυρίσουμε στους Υπουργούς μας.
Ο πρώτος, έδωσε το show του στην Βουλή, έχρισε συλλήβδην και εκ προοιμίου τους εργαζόμενους του Νοσοκομείου μας, ανεξαρτήτως ιδιότητος, «κομπιναδόρους», και μετά αποχώρησε για να συνεχίσει το show business στον Δήμο της πρωτεύουσας, χωρίς να ανακαλέσει, μιας και ποτέ δεν απεδείχθη η κομπίνα, ζητώντας την οφειλόμενη αντρίκια, (το τονίζω), συγγνώμη, και αφήνοντάς μας στιγματισμένους. (Δεν βαριέσαι, αυτές οι ευαισθησίες είναι «ψιλά γράμματα»).
Ο δεύτερος, αφού πρώτα δήλωσε άγνοια περί του εγκλήματος, έδωσε σειρά από shows, υποσχόμενος δεξιά-αριστερά τόσες προσλήψεις όσες για να φάν’ κι οι κότες, (προσλήψεις που εμείς ποτέ δεν είδαμε βέβαια), και, (υποψιάζομαι), σιγά-σιγά, ετοιμάζεται κι αυτός να «μας την κάνει» γι αλλού, αφήνοντάς μας το χοντρό παλούκι της 48ωρης / 58ωρης εβδομαδιαίας απασχόλησης, με το οποίο τελικά θα διαλυθεί το Ε.Σ.Υ.
Αμφότεροι, θα έχουν αφήσει πίσω τους το στίγμα του «επιτυχημένου» Υπουργού, γεγονός ενδεικτικό της κατάντιας του λαού μας.
Μπαίνω στον πειρασμό να μοιραστώ μαζί σας, ως μη υψηλά ιστάμενος, κάποιες παιδαριώδεις, ρητορικές, ας τις πω, απορίες που με βασανίζουν εδώ και καιρό τώρα :
Αυτοί οι άνθρωποι, πριν πάνε το βράδυ στο κρεβάτι τους, δεν κάνουν ποτέ έναν μίνι απολογισμό, μπας και, σε κάποια στιγμή νοιώσουν την ανάγκη να απολογηθούν, έστω στον εαυτό τους, αποκτώντας έτσι το δικαίωμα να κερδίσουν έναν κάπως ήσυχο ύπνο ;
Και πώς συνεχίζουν να περιφέρονται στα Υπουργεία στις τηλεοράσεις, και στα λοιπά πανηγύρια, και μας κοιτούν ίσια στα μάτια, ξεδιάντροπα, συνεχίζοντας να καλλιεργούν την εικόνα του «επιτυχημένου» ;
Και πώς εμείς δεν τους αντιμετωπίζουμε σαν κατάπτυστους, αλλά τους βοηθούμε να διατηρήσουν την παραπάνω εικόνα τους ;
Θα προσπαθήσω ν’ απαντήσω :
Η άρχουσα τάξη έχει οργανώσει την αγωγή μας, ουχί τυχαίως, κατά τέτοιο τρόπο, ώστε, οι φέροντες, κάθε είδους αξιώματα, να αποκτούν μία δυσπρόσιτη, για να μην πω απρόσιτη, θέση στην ιεραρχία του κράτους, η οποία με την σειρά της, τους προσδίδει μία πολύ βολική, μυθική διάσταση, και κάπως έτσι, τους θέτει στο απυρόβλητο.
Τι μας συμβαίνει δηλαδή ;
Ξεχνούμε ότι όλοι αυτοί οι κύριοι είναι άνθρωποι και αυτοί σαν κι εμάς, που πάνε τουαλέτα, κοιμούνται, ή έχουν αϋπνίες, ρεύονται, ερωτεύονται, πέρδονται, έχουν μυστικά, πανικοβάλλονται, σκαλίζουν την μύτη τους, μισούν, σκανδαλίζονται, κοροϊδεύουν, γελούν, ιδρώνουν, κλαίνε, ακριβώς όπως κι εμείς…
Σε τι διαφέρουμε λοιπόν ;
Κάνω μία δεύτερη απόπειρα απάντησης, θέτοντας άλλον έναν, ρητορικό, προβληματισμό :
Είναι ευφυέστεροι ημών, κι αν ναι, ποιος το κρίνει ;
Δεν απαντώ, για να μην θίξω κανέναν κι έχω μετά τρεχάματα…
Μήπως είναι πονηρότεροι ημών ;
Έτσι όμως προκύπτει κι άλλο, υπαρξιακού τύπου αυτήν την φορά, ερώτημα :
Είναι η πονηριά μορφή ευφυΐας, κι αν ναι, σε τι διαφέρει από αυτή ;
Ιδού άλλη μία απόπειρα απάντησης :
Η πονηριά, αναμφισβήτητα είναι μορφή ικανότητος που τους παρέχει την δυνατότητα να δρούν και να φέρονται αθέμιτα, εκμεταλλευόμενοι το προαναφερθέν απυρόβλητο της αξιωματικής τους ιδιότητος. Έλα όμως που η εν λόγω τακτική αποδίδει βραχυπρόθεσμα μόνο! Ευφυΐα πάντως δεν είναι.
Ξεχνούν όμως κάτι πολύ βασικό :
Οι πονηροί διαθέτουν άλλη μία, σύμφυτη με την πονηριά, ιδιότητα που είναι η «Αχίλλειος πτέρνα» τους :
Κάτι παθαίνουν όλοι αυτοί στην μοναξιά της κορυφής, και πάντα, μα πάντα, υποτιμούν την νοημοσύνη και τις λοιπές ικανότητες ημών των υπολοίπων, των στοιχειωδώς σκεπτόμενων, χαμηλά ισταμένων.
Κι εμείς οι υπόλοιποι, που δεν είμαστε και λίγοι εδώ που τα λέμε, διαθέτουμε τελικώς, το αλάνθαστο κριτήριο, (ανεξάρτητα από την αγωγή στην οποία μας έχουν εκθέσει), με το οποίο συνειδητοποιούμε, δυστυχώς, ότι έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους σαν κι εμάς, ή και πολύ κατώτερους ημών, οι οποίοι, συνεχίζοντας να μας υποτιμούν, επιλέγουν ποταπές συμπεριφορές, υποπίπτοντας κατά συρροή σε απατηλές ενέργειες που όχι μόνον δεν τους τιμούν, αλλά και τους καθιστούν κάθε άλλο παρά υψηλά ιστάμενους.
Πιο χαμηλά, δεν γίνεται…
* Δημοσιεύθηκε στην στήλη «Ρήσεις και Αντιρρήσεις», της εφημερίδας του Ιατρικού Συλλόγου Ρόδου «Η Νέα Ιατρική Ενημέρωση», Μάϊος - Ιούνιος 2007, Τεύχος 24, σελ. 14 .
Ποιοι υψηλά ιστάμενοι ρε παιδιά ;
Ελάτε τώρα, έχει βρωμίσει ο τόπος από δαύτους…
Ο «τίτλος» αποκτάται είτε με τον, τάχα μου, αξιοκρατικό τυφλοσούρτη της ιεραρχικής ανόδου, ή με την άνοδο στην εξουσία δια της λαϊκής, λεγόμενης, ετυμηγορίας, είτε δια της αρχαιοτάτης και αλάνθαστης μεθόδου του ρουσφετίου…
Όλοι οι παραπάνω μηχανισμοί ευδοκιμούν και αποδίδουν μέσα στο καταλυτικό περιβάλλον των κομμάτων, βάψ’τε τα ό,τι χρώμα θέλετε εσείς, ειδικά τώρα που οι διάφορες αποχρώσεις έχουν πάψει πια να ξεχωρίζουν σαφώς η μία από την άλλη, κυρίως ιδεολογικώς…
Εγώ, εδώ, θα σταθώ λίγο στους υψηλά ιστάμενους πολιτικούς άνδρες του τόπου.
Δεν θυμάμαι ποτέ στην μέχρι τώρα ενσυνείδητη ζωή μου να πέρασε από το πολιτικό στερέωμα έστω και ένας από αυτούς, που να με έπεισε ότι ανήλθε στην εξουσία ενδιαφερόμενος στ’ αλήθεια για τα κοινά, και όχι, σχεδόν πάντα απροκάλυπτα, για τον εαυτό του.
Για παράδειγμα, οι δύο πρόσφατοι Υπουργοί Υγείας μας. (Παρακαλώ οι, κατ’ όνομα σοσιαλιστές, πρασινισμένοι όχι από την ιδεολογία τους, αλλά από το κακό τους που έχασαν τα χρυσά κουτάλια, να μην τρίβουν τα χέρια τους, χαρούμενοι, επειδή θα τα ψάλλω στους μπλε αντιπάλους τους. Να μην ξεχνάμε ότι τα μαθήματα περί “one-man-show”, οι μπλε, από τους πράσινους τα πήραν !).
Ας ξαναγυρίσουμε στους Υπουργούς μας.
Ο πρώτος, έδωσε το show του στην Βουλή, έχρισε συλλήβδην και εκ προοιμίου τους εργαζόμενους του Νοσοκομείου μας, ανεξαρτήτως ιδιότητος, «κομπιναδόρους», και μετά αποχώρησε για να συνεχίσει το show business στον Δήμο της πρωτεύουσας, χωρίς να ανακαλέσει, μιας και ποτέ δεν απεδείχθη η κομπίνα, ζητώντας την οφειλόμενη αντρίκια, (το τονίζω), συγγνώμη, και αφήνοντάς μας στιγματισμένους. (Δεν βαριέσαι, αυτές οι ευαισθησίες είναι «ψιλά γράμματα»).
Ο δεύτερος, αφού πρώτα δήλωσε άγνοια περί του εγκλήματος, έδωσε σειρά από shows, υποσχόμενος δεξιά-αριστερά τόσες προσλήψεις όσες για να φάν’ κι οι κότες, (προσλήψεις που εμείς ποτέ δεν είδαμε βέβαια), και, (υποψιάζομαι), σιγά-σιγά, ετοιμάζεται κι αυτός να «μας την κάνει» γι αλλού, αφήνοντάς μας το χοντρό παλούκι της 48ωρης / 58ωρης εβδομαδιαίας απασχόλησης, με το οποίο τελικά θα διαλυθεί το Ε.Σ.Υ.
Αμφότεροι, θα έχουν αφήσει πίσω τους το στίγμα του «επιτυχημένου» Υπουργού, γεγονός ενδεικτικό της κατάντιας του λαού μας.
Μπαίνω στον πειρασμό να μοιραστώ μαζί σας, ως μη υψηλά ιστάμενος, κάποιες παιδαριώδεις, ρητορικές, ας τις πω, απορίες που με βασανίζουν εδώ και καιρό τώρα :
Αυτοί οι άνθρωποι, πριν πάνε το βράδυ στο κρεβάτι τους, δεν κάνουν ποτέ έναν μίνι απολογισμό, μπας και, σε κάποια στιγμή νοιώσουν την ανάγκη να απολογηθούν, έστω στον εαυτό τους, αποκτώντας έτσι το δικαίωμα να κερδίσουν έναν κάπως ήσυχο ύπνο ;
Και πώς συνεχίζουν να περιφέρονται στα Υπουργεία στις τηλεοράσεις, και στα λοιπά πανηγύρια, και μας κοιτούν ίσια στα μάτια, ξεδιάντροπα, συνεχίζοντας να καλλιεργούν την εικόνα του «επιτυχημένου» ;
Και πώς εμείς δεν τους αντιμετωπίζουμε σαν κατάπτυστους, αλλά τους βοηθούμε να διατηρήσουν την παραπάνω εικόνα τους ;
Θα προσπαθήσω ν’ απαντήσω :
Η άρχουσα τάξη έχει οργανώσει την αγωγή μας, ουχί τυχαίως, κατά τέτοιο τρόπο, ώστε, οι φέροντες, κάθε είδους αξιώματα, να αποκτούν μία δυσπρόσιτη, για να μην πω απρόσιτη, θέση στην ιεραρχία του κράτους, η οποία με την σειρά της, τους προσδίδει μία πολύ βολική, μυθική διάσταση, και κάπως έτσι, τους θέτει στο απυρόβλητο.
Τι μας συμβαίνει δηλαδή ;
Ξεχνούμε ότι όλοι αυτοί οι κύριοι είναι άνθρωποι και αυτοί σαν κι εμάς, που πάνε τουαλέτα, κοιμούνται, ή έχουν αϋπνίες, ρεύονται, ερωτεύονται, πέρδονται, έχουν μυστικά, πανικοβάλλονται, σκαλίζουν την μύτη τους, μισούν, σκανδαλίζονται, κοροϊδεύουν, γελούν, ιδρώνουν, κλαίνε, ακριβώς όπως κι εμείς…
Σε τι διαφέρουμε λοιπόν ;
Κάνω μία δεύτερη απόπειρα απάντησης, θέτοντας άλλον έναν, ρητορικό, προβληματισμό :
Είναι ευφυέστεροι ημών, κι αν ναι, ποιος το κρίνει ;
Δεν απαντώ, για να μην θίξω κανέναν κι έχω μετά τρεχάματα…
Μήπως είναι πονηρότεροι ημών ;
Έτσι όμως προκύπτει κι άλλο, υπαρξιακού τύπου αυτήν την φορά, ερώτημα :
Είναι η πονηριά μορφή ευφυΐας, κι αν ναι, σε τι διαφέρει από αυτή ;
Ιδού άλλη μία απόπειρα απάντησης :
Η πονηριά, αναμφισβήτητα είναι μορφή ικανότητος που τους παρέχει την δυνατότητα να δρούν και να φέρονται αθέμιτα, εκμεταλλευόμενοι το προαναφερθέν απυρόβλητο της αξιωματικής τους ιδιότητος. Έλα όμως που η εν λόγω τακτική αποδίδει βραχυπρόθεσμα μόνο! Ευφυΐα πάντως δεν είναι.
Ξεχνούν όμως κάτι πολύ βασικό :
Οι πονηροί διαθέτουν άλλη μία, σύμφυτη με την πονηριά, ιδιότητα που είναι η «Αχίλλειος πτέρνα» τους :
Κάτι παθαίνουν όλοι αυτοί στην μοναξιά της κορυφής, και πάντα, μα πάντα, υποτιμούν την νοημοσύνη και τις λοιπές ικανότητες ημών των υπολοίπων, των στοιχειωδώς σκεπτόμενων, χαμηλά ισταμένων.
Κι εμείς οι υπόλοιποι, που δεν είμαστε και λίγοι εδώ που τα λέμε, διαθέτουμε τελικώς, το αλάνθαστο κριτήριο, (ανεξάρτητα από την αγωγή στην οποία μας έχουν εκθέσει), με το οποίο συνειδητοποιούμε, δυστυχώς, ότι έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους σαν κι εμάς, ή και πολύ κατώτερους ημών, οι οποίοι, συνεχίζοντας να μας υποτιμούν, επιλέγουν ποταπές συμπεριφορές, υποπίπτοντας κατά συρροή σε απατηλές ενέργειες που όχι μόνον δεν τους τιμούν, αλλά και τους καθιστούν κάθε άλλο παρά υψηλά ιστάμενους.
Πιο χαμηλά, δεν γίνεται…
* Δημοσιεύθηκε στην στήλη «Ρήσεις και Αντιρρήσεις», της εφημερίδας του Ιατρικού Συλλόγου Ρόδου «Η Νέα Ιατρική Ενημέρωση», Μάϊος - Ιούνιος 2007, Τεύχος 24, σελ. 14 .
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
